OSTATNIO CZYTANE

NIEZAPOMNIANA LEKCJA

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą OSOBISTE. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą OSOBISTE. Pokaż wszystkie posty

środa, 2 stycznia 2019

MARY POPPINS POWRACA

- powrót do lat dziecinnych dzięki magii kina




Dzień po dniu do kina. To zdarzyło się po raz pierwszy, ale pewnie nie ostatni...

Po seansie BOHEMIAN RHAPSODY, który można uznać za podróż do lat młodości, w czwartkowy poświąteczny wieczór odbyliśmy z żoną podróż jeszcze bardziej posuniętą w czasie. Wszystko za sprawą remak'u z legendarnego studia magii filmowej Disney'a. 

MARY POPPINS POWRACA po 55 latach od pierwszej ekranizacji (1964) z pomocą współczesnej techniki realizacyjnej. Narzędzia i możliwości techniczne, którymi dzisiaj dysponują twórcy filmów są oszałamiające. Nie znam pierwowzoru MARY POPPINS z 1964 roku - niemniej zwróciłem uwagę na to, jak udało się reżyserowi zastosować najnowsze zdobycze z arsenału współczesnego kina, żeby widz nie miał wrażenia, że przyszedł podziwiać efekty specjalne. Z tego tez powodu jestem ciekaw jak pół wieku temu czarodzieje z wytwórni Disney'a poradzili sobie z różnymi efektami, które dzisiaj nie wymagają aż tyle zachodu. A więc trzeba będzie też obejrzeć Mary "młodszą" o pół wieku...

Wybraliśmy się z żoną na musical MARY POPPINS POWRACA i jak w wypadku wszystkich naszych dotychczasowych wspólnych seansów kinowych, ten nie stanowił wyjątku. Mieliśmy nadzieję na muzyczną ucztę i nie zawiedliśmy się. I to nie tylko za sprawą samej muzyki Marca Shaimana. Film wyświetlany jest w polskiej wersji z dubbingiem. Nasi rodzimi aktorzy i wokaliści radzą sobie  rewelacyjnie i idealnie utożsamiają się z oryginałami, wręcz się z nimi stapiają do tego stopnia, że niemal zapominamy, iż oglądamy film zagraniczny. Z ogromną przyjemnością oglądaliśmy i słuchaliśmy ich prawdziwych artystycznych wyczynów.

Bajka wciąga każdego, kto bez względu na metrykę czuje się dzieckiem. Powiedzmy prawdę: wraz z wiekiem ta tęsknota do tego, by choć przez chwilę poczuć się dzieckiem nawet się pogłębia. Dlatego bez reszty daliśmy się oczarować akcji i zatopiliśmy się w wyobraźni dzięki wszechogarniającej sile muzyki. 

Po piosence ("Niebo jak sen") wykonanej przez Latarnika (Świetlika) na samym wstępie filmu wkraczamy w życie rodziny Banksów w chwili, gdy zaczynają się ich kłopoty z domem.

Niespodziewanie na ratunek bohaterom opowieści przylatuje z chmur niezawodna w tego typu sytuacjach niania Mary Poppins (Emily Blunt).

Oglądając tę scenę nie mieliśmy wątpliwości, że Mary Poppins spłynęła do rodziny Banksów z nieba z pomocą parasolki i na wezwanie do interwencji przez latawiec znaleziony na strychu domu...



"Najpierw będziemy się musieli uporać z tym brudem!"

Przybycie Mary Poppins sprawia, że do życia Banksów wkracza baśń. 

Przy tej okazji chciałbym przypomnieć czym dla mnie jest i na zawsze pozostanie baśń. 

To cudowna rzeczywistość, w której brak wyraźnej granicy między światem realnym a fantazją. Bohaterowie swobodnie przekraczają te niewidzialne, w gruncie rzeczy istniejące (ale czy na pewno?), granice. Ten fantastyczny świat baśni zamieszkują różne istoty, często tak różne od tych, do których przywykliśmy, ale bardzo podobnych do nas pod jednym względem.
W świecie fantazji - tak jak w naszym - egzystują postacie dobre i złe. I może dlatego są nam tak bardzo bliskie. Jednak zasadnicza różnica pomiędzy tymi dwoma światami jest taka, że mieszkańcy stamtąd mają większe możliwości z racji dostępu do "magicznych" mocy. Świat baśni bywa też zwykle mniej skomplikowany niż nasz, co być może wynika z żelaznego schematu rozgrywających się w nim zdarzeń: walki dobra ze złem - zawsze na korzyść tego pierwszego. 

Co nas (a przede wszystkim dzieci - czyli prawie wszystkich) pociąga w baśni? 
*Przekonanie, że jakieś nadprzyrodzone siły wciąż mają na nas wpływ. 
*Wszystko w przyrodzie żyje i ma uczucia (a więc przyrodę należy szanować). 
*W świecie baśni obowiązują, choć nie zawsze pisane, normy moralne i prawa,  
  których należy przestrzegać (w przeciwieństwie do realu, w którym przyszło 
  nam żyć). 
*Bohaterowie idealni są przeciwstawieni czarnym charakterom.

Przybycie Mary Poppins do Banksów oznacza nowe porządki i niesamowite przygody. 


Pierwszą z nich jest kąpiel w wannie specjalnie przygotowanej do tego celu  przez nianię śpiewającą na zachętę uroczą piosenkę "Czy ktoś uwierzy w to?". Dzieciaki, nie bez oporów, wskakują w końcu do spienionej wody i wtedy się zaczyna przygoda, której nie zapomną nigdy... Rodzice, uwaga! Jeśli wasze dzieci nie przepadają za kontaktem z wodą i mydłem, szamponem, żelem lub czymś w tym rodzaju, to po obejrzeniu tej sceny mogą zażądać: Mamusiu, zrób mi też taką kąpiel!


                                                    
"Jeszcze nie teraz!"

Kolejną baśniową przygodą jest wyprawa do świata przedstawionego na wazie, pamiątce po zmarłej mamie. W tym fragmencie filmu można rzeczywiście się zastanowić czy i gdzie przebiegają granice pomiędzy rzeczywistością a światem fantazji. Ktoś mógłby wręcz zapytać, który ze światów jest prawdziwy lub może oba są tak samo rzeczywiste? A może oba są dla siebie jednocześnie realne i fantastyczne?


"No to kręcimy... i jazda!"

"Ale super!"


W świecie przedstawionym na wazie John, Georgie i Annabell przeżywają chwile radości na występie Mary Poppins i Latarnika ("Okładka może cie zwieść") w kabarecie Royal Daulton Music Hall. W piosence "Okładka może cię zwieść" absolutnie wbija w fotel wstawka raperska (przypominam, że to jest musical w stylu broadwayowskim!) w rewelacyjnym wykonaniu Wojtka Brzezińskiego.

                                                      
Po powrocie do "realu" dzieci  wraz z nianią udają się do Topsy (Meryl Streep), która potrafi naprawić dosłownie wszystko. Ale pojawia się pewien problem... Jak sobie poradzi z przeszkodą, która wydaje się być nie do pokonania?


Moją uwagę zwróciła także "scena rowerowa". 


Wcześniej jednak spodobał mi się patent z drabiną jako platformą transportową (na zdjęciu poniżej). Pomyślałem, że podjąłbym się takiej próby jedynie pomocą baloników od starszej pani w parku (jedna z ostatnich scen filmu).


Myślę, że i tak już zdradziłem za dużo szczegółów fabuły. Tak więc zapraszam do kina na sporą porcję dobrej zabawy, wzruszeń, pięknej muzyki, dziecięcej beztroski i dojrzałości zarazem, która przydałaby się niejednemu dorosłemu...
Warto przenieść się do innego wymiaru i doświadczyć przeżyć, których tak bardzo brakuje nam wszystkim na co dzień...

wtorek, 1 stycznia 2019

BOHEMIAN RHAPSODY

- dramat artysty i (głównie) człowieka





Dwa miesiące po światowej premierze filmu późnym wieczorem w świąteczną środę wybraliśmy się z moją żoną na seans do Multikina w rumskiej Galerii. Kino w ten wieczór było jedynym miejscem, w którym przebywali (stosunkowo nieliczni) amatorzy X muzy (nawet toalety poza kinem były nieczynne).

Do kina chodzimy zazwyczaj na filmy muzyczne, dlatego z ciekawością oczekiwaliśmy na projekcję zaliczając obowiązkowe przed zasadniczym seansem reklamy i zwiastuny innych filmów. Celowo nie czytałem ani nie słuchałem wcześniej recenzji, żeby móc wyrobić sobie własne zdanie na temat przez wielu już obejrzanej i szeroko komentowanej w mediach biografii Queen. I tutaj od razu moje sprostowanie. Po obejrzeniu filmu z przekonaniem mogę stwierdzić, że nie jest to biografia (przynajmniej w moim odczuciu). Jest to raczej film o Freddim Mercury i zespole Queen, którego był on niezaprzeczalnym liderem przez większość okresu istnienia grupy. Film niewątpliwie o charakterze biograficznym. Jednak opowiada głównie o dramacie człowieka, który z różnych powodów w różnych momentach życia czuł się zagubiony, samotny (chociaż paradoksalnie otaczany przez tłumy i uwielbiany przez jeszcze większe tłumy na widowni stadionów). Film o człowieku sukcesu, jakim był Freddie w okresie największej popularności i sprzedawanych w milionach płyt ale też o człowieku nieszczęśliwym i wyobcowanym z powodu swojego stylu życia, zwyczajów i stosunku do otoczenia, producentów muzycznych i krytyków. Freddie zaryzykował w swoim czasie konflikt ze wszystkimi przekonany o słuszności swoich pomysłów muzycznych i artystycznych. Nie wahał się rzucić na szalę wszystkiego, co miał, żeby przeprowadzić swoistą "rewolucję" na rynku muzycznym, jaką był album "A Night at the Opera".


Rami Malek (filmowy Freddie Mercury), zrobił wszystko, żeby utożsamić się z legendą. Ocenę jego gry czy innych aktorów, zwłaszcza odtwórców członków grupy Queen, pozostawiam znawcom. Największe podobieństwo do "oryginału"  prezentują odtwórca Briana Maya, Gwilym Lee i Joseph Mazzello jako basista, John Deacon.

Niewątpliwym plusem tej produkcji jest użycie oryginalnej ścieżki dźwiękowej prezentowanych w filmie utworów "Queen". Dzięki temu widz, znający te hity odsłuchiwane już po tysiąckroć, ma niewątpliwy luksus obcowania z muzyką zespołu niemal "na żywo" i delektowania się dźwiękami, których nie dałoby się zastąpić najlepszym nawet coverem.

 zespół Queen

filmowi członkowie zespołu 

Film można polecić każdemu miłośnikowi grupy Queen, każdemu, kto lubi filmy muzyczne i każdemu, kto potrafi z dystansem odnieść się do czasem bardzo kontrowersyjnych treści, które występują także w BOHEMIAN RHAPSODY. Realizatorom, w mojej opinii, udało się dość wiernie oddać sylwetkę Freddiego Mercury i dramat jego życia osobistego, nie dokonując oceny artysty. W filmie główną rolę (przynajmniej dla mnie) odgrywa muzyka. Ale można także przeżyć chwile wzruszenia, współczucia, głębszych refleksji. Nie brak też momentów komicznych. Słowem, każdy znajdzie dla siebie coś, co może uznać za wartość samą w sobie.


Na koniec jeszcze słów kilka o relacji między Freddim a jego ukochaną partnerką i przyjaciółką, Mary Austin. Chociaż z zasady jestem przeciwny tzw. związkom nieformalnym, muszę przyznać, że ten wątek ma w BOHEMIAN RHAPSODY swoje ważne miejsce. Właściwie obserwując ewolucję tego osobliwego związku od momentu ich wzajemnego poznania do niemal ostatnich chwil życia Freddiego, możemy lepiej wniknąć i zrozumieć ból samotności i wewnętrznego rozdarcia. Główny bohater przeżywa najtrudniejsze chwile w momencie uświadomienia sobie dwoistości swojej natury (biseksualizm). Właściwie ten dylemat towarzyszy mu cały czas i jest przyczyną wielu problemów. Wybory, jakich dokonuje prowadzą w konsekwencji do jeszcze większego pogmatwania i tak już złożonej osobowości artysty.


Kulminacją obrazu jest oczywiście transmitowany ze stadionu Wembley dla milionów odbiorców koncert Live Aid for Africa, którego porywająca atmosfera, głównie za sprawą Freddiego Mercury i Queen, wywołuje do dziś ciarki na plecach lub/i chwile wzruszeń. Chory już wówczas Freddie zdołał wykrzesać z siebie tyle energii, że rozpalił niemal do czerwoności obecnych na stadionie fanów i z pomocą Kind of Magic, żeby posłużyć się tytułem jednego z przebojów sławnej czwórki, wręcz oczarował publiczność sztuką, której był bez reszty oddany...


Swoim zwyczajem pozostaliśmy z żoną na miejscach aż do ostatniego dźwięku i ostatniej literki napisów końcowych słuchając nieśmiertelnego SHOW MUST GO ON, po czym - już po północy - opuściliśmy salę projekcyjną oddając ją we władanie ekipy sprzątającej kina... 


środa, 31 stycznia 2018

W KARCMIE "PRZY MŁYNIE"

Karcma "Przy Młynie" nocą...

Podczas mojego pobytu w Tatrach w 2017 roku musiałem zmienić miejsce stołowania się. Wcześniej zawsze czynny był przybytek "U RYŚKA". Jednak w ubiegłym roku na przełomie czerwca i lipca Rysiek postanowił zrobić sobie (słuszną) przerwę przed sezonem. 

Oczywiście do "RYŚKA" wrócę przy kolejnej wizycie w Zakopanem w apartamentach Pod Nosalem.

Karcma "Przy Młynie" mieści się niedaleko mojej stałej kwatery, niespełna 10 minut marszu. Zachodziłem tam wracając prosto ze szlaku jak i po odświeżeniu się i przebraniu na kwaterze. 

Wnętrze - jak na góralską karczmę przystało - odpowiednio wyposażone i urządzone, tworzy swoisty klimat, który dopełnia atmosferę otaczających zewsząd szczytów.

Przy sprzyjającej aurze można i warto usiąść na zewnątrz, żeby spożyć posiłek lub choćby tylko coś wypić, albo zjeść deser.











Menu zaspokaja najbardziej wybredne gusta gości. Porcje są smaczne, konkretne, podane z klasą i nie sposób stąd wyjść głodnym. Warto zamówić deser na miejscu. Można też skorzystać z lodziarni i ciastkarni nieopodal, po drugiej stronie ulicy.

Porcja pstrąga, 
mogłaby być dla dwojga...  i osobno grule.

deser lodowy i gorąca czekolada, mniammm...

lżejsze danie - naleśniki ze szpinakiem...

jeszcze raz gorąca czekolada 
z bitą śmietaną...

W ostatnim dniu mojego pobytu, po oświadczeniu, że nazajutrz wracam nad morze, przy rozliczeniu posiłku spotkał mnie miły epizod. Otóż kelner zaprosił do degustacji miejscowej oryginalnej i odpowiednio "mocnej" nalewki - na "Do widzenia!", po czym wyraził nadzieję, że spotkamy się w kolejnym sezonie. Na pewno przynajmniej jeszcze raz ponownie tam zawitam.





niedziela, 22 października 2017

BYSTRA -

REFLEKSJE ZE SZLAKU





Całe nasze życie przypomina chodzenie po górach. Można w nim trzymać się ustalonych zasad lub je ignorować. Pytanie tylko: z jakim skutkiem?

W codziennym życiu każdy z nas kroczy szlakiem, który wybrał osobiście: drogą prowadzącą do jakiegoś celu (w górach: szczytu lub innego miejsca na trasie wędrówki), z uwzględnieniem różnych czynników takich, jak:

- wychowanie przez rodziców, 
- otoczenie, które bardzo mocno może na nas oddziaływać,
- własne doświadczenia i wiedza zdobyta w okresie dojrzewania 

  
i wreszcie
- nasze osobiste decyzje i wybory, których dokonujemy niemal (nomen omen) "na każdym kroku" (szczególnie adekwatne na szlaku w górach).

CEL. (w sferze materialnej bądź duchowej). 

Przed wyruszeniem na szlak niebagatelne znaczenie ma wybór celu. Musimy zdawać sobie sprawę z własnych możliwości, czasu, jakim dysponujemy, wziąć pod uwagę warunki atmosferyczne w dniu wyprawy, przygotować się na nieoczekiwane, niezależne od nas sytuacje, w których możemy się znaleźć. Powinniśmy też być gotowi zrezygnować z osiągnięcia celu "za wszelką cenę", wbrew zdrowemu rozsądkowi, gdyby warunki nagle się zmieniły. Cel, który sobie wytyczyliśmy zazwyczaj można odłożyć na inny, bardziej sprzyjający czas lub zmienić na bardziej realny. 
 

MAPA. Przed udaniem się na szlak obowiązkowo trzeba zapoznać się z mapą, opisami szlaków, skonsultować się ewentualnie z kimś, kto już tam był. Chodzi więc o to, by zdobyć niezbędną wiedzę teoretyczną, która na szlaku może okazać się nader praktyczna. 

EKWIPUNEK. Żaden rozsądny i szanujący się turysta nie wyruszy na szlak bez uprzedniego dobrego przygotowania i skompletowania wyposażenia niezbędnego na trasie wędrówki. 


OBUWIE.  Odpowiednie, dostosowane do nawet najbardziej ekstremalnych warunków górskich, obuwie to absolutna podstawa wyposażenia górołaza. (...) 

UBIÓR. W skład ekwipunku (na sobie i w plecaku) powinny wejść różne rodzaje odzieży dostosowane do gwałtownie i wielokrotnie zmieniających się warunków atmosferycznych, pozwalające na szybką zmianę okrycia.

NAKRYCIE GŁOWY. Czapka, kapelusz, chustka a czasem kask to konieczne wyposażenie, które nie zawsze musi być użyte ale zawsze na wszelki wypadek powinno być w zasięgu ręki.

KIJKI. Ten od niedawna stosunkowo używany (choć nie przez wszystkich) atrybut turystów w górach ma kapitalne znaczenie 
(osobiście się przekonałem), bo zarówno w trakcie pokonywania czasem naprawdę mozolnych odcinków jak i po przejściu całej trasy pozwala zminimalizować negatywne skutki wysiłku mięśni i stawów. Dzięki temu łatwiej też zregenerować siły do zdobywania kolejnych celów. Używając kijków trzeba nadal zachowywać czujność i zważać na każdy swój krok bacznie obserwując drogę. Kijki nie ustrzegą nas przed upadkiem ale bardzo często pomagają ustabilizować nasze kroki, złagodzić zachwiania równowagi.


OZNACZENIA SZLAKÓW. Na trasie marszu do obranego przez nas celu spotykamy raz po raz oznaczenia szlaków: niebieski, czerwony, zielony, żółty i czarny. Niejeden (ja sam osobiście też) wielokrotnie przekonał się na własnej skórze (i to dosłownie), jaki wpływ mają one na przebieg wędrówki i dotarcie (lub nie) do upragnionego celu. Niektóre są jeszcze dość wyraźne (bo niedawno odświeżone), inne ledwo widoczne (przez nieustanny wpływ deszczu, słońca). Ale jakie by nie były, wypatrujemy ich, żeby mieć pewność, że nie grozi nam zabłądzenie, zejście ze szlaku, a co za tym idzie, późniejsze dotarcie do celu związane ze stratą czasu i energii lub - co gorsza - nie dotarcie do niego w ogóle.

RODZAJ SZLAKÓW. Szlaki w górach wyglądają rozmaicie. Jedne są wyraziste na tyle, że nawet moglibyśmy przestać wpatrywać się w oznaczenia. Inne przypominają schody, bo są to w istocie kamienne schody, tyle że o dość bardzo wymyślnych kształtach i często ze znacznymi różnicami w wysokości poszczególnych stopni. Są szlaki lub spore ich fragmenty 'zamazane' np. na skutek prowadzonego w ich bezpośredniej bliskości wyrębu drzew. Niektóre fragmenty szlaków biegną przez skaliste zbocza i wzniesienia. Zdarzyło mi się raz dość znacznie zejść obok i muszę przyznać, że czułem się co najmniej dziwnie, chociaż nie byłem sam w tym błądzeniu...
Raz też zdarzyło mi się, że (nie wiem sam dlaczego) zamiast iść dalej kamienną ścieżką, która wyglądała tak, jak powinien wyglądać szlak, omal nie wytyczyłem nowego 'szlaku', a ściślej mówiąc - byłbym się naprawdę zgubił idąc dalej. Przy tym najczęściej w takiej niepewnej sytuacji i miejscu - jak na złość - nie ma jakiegokolwiek zasięgu, więc na nic się zda telefon komórkowy. 

POSIŁKI I NAWODNIENIE.
 Wędrowanie po szlaku wiąże się z utratą energii, której nam potrzeba do pokonywania kolejnych odcinków, a więc konieczne jest jej uzupełnianie przez spożywanie przygotowanego zawczasu prowiantu i rozsądnie częste, w miarę regularne nawadnianie organizmu (zwłaszcza w gorące dni). Niedobór płynów objawia się najpierw nieprzyjemną suchością w ustach i warto na ten symptom zareagować sięgnięciem po butelkę z wodą lub odżywczym sokiem.











piątek, 5 sierpnia 2016

MOJE PO GÓRACH CHODZENIE...



Gdy po górach spaceruję,
oddech życia w piersiach czuję.
Odkąd góry pokochałem,
tutaj mam swe miejsce stałe.

Piękne Tatry urzekają,
nieodparty urok mają.
 Drugą góry mą miłością,
hobby, pasją i radością.


Tak już w życiu bywa, że nie we wszystkim doświadczamy "miłości od pierwszego wejrzenia". Pierwszemu kontaktowi z nową dla nas rzeczywistością często nie towarzyszy zauroczenie, oszołomienie. 

Dotyczy to na przykład uczucia do osoby płci przeciwnej, pierwszej lektury jakiejś książki, obejrzanego po raz pierwszy obrazu czy rzeźby.

Podobnie było też w wypadku mojego pierwszego kontaktu z górami. Mój pierwszy zdobyty szczyt to Pilsko, drugi co do wysokości po Babiej Górze w Beskidzie Żywieckim. Nie pamiętam, żebym poczuł wtedy euforię.

Drugim był Czarny Staw Gąsienicowy. To miejsce było na tyle urzekające, że zachowałem jego obraz w pamięci (oprócz biało-czarnych zdjęć w albumie). Ale nawet nie marzyłem wtedy, że kiedykolwiek tam wrócę. Udało mi się to po 46 latach i powtórnie rok później. 

Ale moja przygoda z górami naprawdę rozpoczęła się w 2007 roku czyli 9 lat temu. To był pamiętny rok, który zapoczątkował serię moich górskich eskapad. Dla wielu nie są to z pewnością zbyt imponujące dokonania. Nie mam jednak zamiaru z nikim się porównywać i brać udziału w rankingach "zaliczonych" szczytów czy odwiedzonych miejsc. Oczywiście bardzo się cieszę z każdego nowego takiego osiągnięcia, bo daje mi to osobistą, niekłamaną satysfakcję i po każdym z nich czuję się jeszcze bardziej związany z górami i odczuwam większy apetyt na kolejne szczyty i szlaki.

Strofki, które widnieją na początku tego wpisu, napisałem w trakcie tegorocznego pobytu w górach. 

I jeszcze jeden cytat, z którym się utożsamiam:

Kiedy ktoś mnie zapytał: "Dlaczego chodzisz po górach?" odpowiedziałem, że ludzi można podzielić na dwa rodzaje: a) na tych, którym pasji nie trzeba nie trzeba tłumaczyć, b) na tych, którym się jej nie wytłumaczy.

                                                                        Piotr Pustelnik


Ponieważ w przyszłym roku minie 10 lat od znamiennego roku 2007, w najbliższym czasie chciałbym się z Wami podzielić wspomnieniami o tym, jak to się zaczęło...



środa, 13 lipca 2016

TAK TO SIĘ ZACZĘŁO...

Z WIZYTĄ U PANI EWY - lipiec 2007

Krościenko n/Dunajcem, lipiec 2007 roku


Z panią Ewą utrzymuję kontakt od lat licealnych. 

Jako nasza nauczycielka języka polskiego, była naszym wychowawcą (chociaż nie wychowawcą naszej klasy "z mianowania"). 

Dla mnie była, jest i będzie zawsze kimś absolutnie wyjątkowym i bardzo bliskim. Stąd w naturalny sposób odczuwam potrzebę podtrzymywania z nią kontaktu przez wszystkie te lata. 

Po przejściu na emeryturę pani Ewa udzielała korepetycji i dzięki temu każdego lata - gdy tylko zdrowie i inne okoliczności pozwalały - dwa miesiące wakacji spędzała w górach. Miesiąc w Krościenku i miesiąc w Cisownicy. I właśnie do Krościenka zaprosiła nas w 2007 roku (mojego młodszego syna i mnie) na wspólne spędzenie kilku dni. 

I tak się to zaczęło...

We mnie obudziła się uśpiona miłość do gór (po raz pierwszy byłem w Beskidzie Żywieckim w wieku dziesięciu lat na koloniach). U syna ten krótki pobyt w Pieninach rozbudził pragnienie powrotu i poznawania coraz to nowych miejsc w górach. Niewątpliwa zasługa w tym pani Ewy. To ona zaszczepiła w nas bakcyla do gór. Od tamtej pory obaj czuliśmy nieodpartą chęć, żeby wracać tam tak często, jak tylko będzie to możliwe.

Moją fascynację górami udało mi się też zaszczepić w sercu starszego syna, z którym pojechałem najpierw do Krościenka (Pieniny 2013) i rok później do Zakopanego (TATRY 2014). 


Niezapomniane, wspólne chwile spędzone z synami na górskich szlakach, to bezcenny skarb, który pozostanie na zawsze w naszych sercach z ciepłym uczuciem wdzięczności dla Pani Ewy.


Z rozrzewnieniem spoglądam dzisiaj na tamte fotografie sprzed dziewięciu już lat...

,
w wąwozie Homole...

na balkoniku u Pani Ewy...


na Krupówkach...


 pod Palenicą...

Dzisiaj cieszę się każdą chwilą rozmowy przez telefon i każdym spotkaniem z panią Ewą. Łączy nas niezwykła przyjaźń, która obejmuje całą naszą rodzinę, bo pani Ewa zdobyła sobie serca nas wszystkich bez reszty i na zawsze. 


DZIĘKUJĘ, DROGA PANI EWO!

na spacerze wzdłuż Dunajca...

na ścieżce pod Reglami...

sobota, 21 maja 2016

WSZYSTKO GRA - muzyka i refleksja





WSZYSTKO GRA - zwiastun


Postanowiliśmy obejrzeć tę superprodukcję współczesnego polskiego kina musicalowego wspólnie z moją żoną. Zarezerwowaliśmy więc sobotni wieczór i przespacerowaliśmy się do Multikina w Galerii Rumia.

Jak się można było spodziewać, tłumów na seansie nie było, co raczej nie dziwi, bo takowe ciągną na bardziej spektakularne dzieła lub produkcje obliczone na bardziej masową widownię, a więc ze sporą dozą przemocy, wulgaryzmów... Potwierdzeniem tego osobistego spostrzeżenia był fakt, że z i tak nielicznej widowni kilka osób wyszło w trakcie wyświetlania filmu, dając wyraz swojego 'zainteresowania'...

My natomiast z przyjemnością obejrzeliśmy cały film. Zwiastun zapowiadał szeroką gamę znanych polskich przebojów w nowoczesnym, nierzadko dość szokującym, opracowaniu i wykonaniu.

Kinga Preiss i Sebastian Fabijański

Nasze oczekiwania związane z tym filmem zostały w pełni zaspokojone za sprawą zarówno gry aktorów, jak ich popisów wokalnych, tanecznych i ciekawie skonstruowanej akcji. Wszystko to pobudzało do zastanowienia nad poszukiwaniem szczęścia, miłości i radości życia. Zwłaszcza niektóre utwory w szczególny sposób nastrajały do refleksji na temat, co tak naprawdę liczy się w życiu... Osobiście wyróżniłbym "Małe tęsknoty" z repertuaru Krystyny Prońko i "Jej portret" Bogusława Meca.

Chociaż nie brakowało w tym filmie zabawnych dialogów i pikantnych wypowiedzi poszczególnych bohaterów, całość jest utrzymana w konwencji dość poważnej.

Karolina Czarnecka, Eliza Rycembel, Irena Melcer

Osobne słowa uznania kieruję pod adresem tercetu: Eliza Rycembel (Zosia), Karolina Czarnecka i Irena Melcer. Stworzyły naprawdę zgrany zespół aktorsko-wokalno-taneczny. Z dużą przyjemnością się je oglądało. Wyjątkowe kreacje zaprezentowały znane z wielu filmów polskich Stanisława Celińska (babcia) i absolutnie fenomenalna Kinga Preiss.




W filmie ciekawie zostały wplecione sekwencje animowane, świetnie harmonizujące z pasją Zosi, której oddawała się w konspiracji przed policją i pod osłoną nocy...

Dość zaskakujące jest też samo zakończenie akcji...

A potem już tylko napisy końcowe i muzyka im towarzysząca. 

Oczywiście zostaliśmy z żoną jako jedyni w sali kinowej aż do ostatniego taktu i ostatniej linijki napisów. Obsługa sprzątająca z szacunkiem pozwoliła nam na tę ekstrawagancję... Wychodząc z sali nie omieszkaliśmy młodemu panu uprzejmie podziękować za wyrozumiałość.

Reasumując gorąco zachęcamy do obejrzenia filmu wszystkich widzów z tzw. 'średniego pokolenia', jak również młodych widzów. Tych pierwszych, jeśli chcą sobie przypomnieć znane z młodości polskie przeboje w mocno 'odświeżonych' wersjach. Drugich zaś, żeby spróbowali po obejrzeniu filmu 'odgrzebać' oryginalne wykonania zaprezentowanych w nim utworów i porównać albo może przede wszystkich zapoznać się z nimi (np. Wszystko czego dziś chcę, Ale wkoło jest wesoło, Małe tęsknoty, Jej portret, Do łezki łezka).


warto też obejrzeć: Jak powstawał film

P.S. jeśli chcecie iść na film, to idźcie. Nie sugerujcie się wypowiedziami krytyków, bo oni po to są, by krytykować i oceniać po swojemu. A przecież każdy z nas może sam ocenić czy mu się film spodobał...