OSTATNIO CZYTANE

NIEZAPOMNIANA LEKCJA

poniedziałek, 27 lipca 2015

"Kolana mi dziękują, kręgosłup kocha a mięśnie wielbią."

Czarny Staw Gąsienicowy z przełęczy Karb

"Śmiałem się kiedyś z tych wszystkich kijkowych gadżeciarzy - dopóki nic mi nie dolegało. Jak się odezwały kolana i kręgosłup, to podkuliłem ogon i też kupiłem i żałowałem, że nie zrobiłem tego wcześniej."

Zacytowane w tytule i pod zdjęciem wypowiedzi internautów skłoniły mnie do zabrania w góry kijków. Po raz pierwszy. Ponieważ podczas moich poprzednich wizyt w górach miałem już swoje nieciekawe doświadczenia kondycyjne, postanowiłem sobie jakoś pomóc, zrobić coś dla siebie...


Kijki kupiłem w wieczór przed wyjazdem, 'rzutem na taśmę'. Miałem trochę mieszane uczucia. Nigdy dotąd nie trzymałem kijków w ręce. I oto nagle pakuję je na wyprawę w góry. Bez żadnego przygotowania, treningu, podstawowego obycia. Co z tego wyniknie?


Z lektury internetowej zapamiętałem wskazówki dotyczące tego, jakie powinny być kijki. Miałem nadzieję, że się sprawdzą. Kupując je hipermarkecie właściwie nie miałem wielkiego wyboru. 


"Chrzest' sprzętu miał się odbyć na szlaku Na Czarny Staw Gąsienicowy. 


Po ustawieniu odpowiedniej długości (polecam kijki teleskopowe) i dopasowaniu opasek na przeguby ruszyliśmy - z początku nie bardzo wiedząc, 'z czym to się je'? 
Ukształtowanie szlaku i przyzwyczajenie do nowych 'towarzyszy' sprawiło, że z chwili na chwilę coraz bardziej się z nimi oswajaliśmy.

Przekonywałem się o przydatności kijków jako elementu odciążającego mięśnie i stawy oraz stabilizującego w momentach zachwiania, których przecież nie brakuje zarówno przy wejściu jak i zejściu.

To prawda, że zdarzają się też sytuacje, w których te bardzo praktyczne 'instrumenty' najzwyczajniej przeszkadzają. Na szlakach, które tym razem odwiedziliśmy, takich momentów było niewiele. Na przyszłość będę musiał jednak pomyśleć o praktycznym sposobie na ich przytwierdzenie do plecaka (w szczególnych okolicznościach dobrze jest korzystać bez skrępowania ze wszystkich dostępnych naturalnych kończyn i punktów oparcia).

Korzystanie z kijków - tak jak z każdego sprzętu - jest związane również z możliwością bardzo poważnych kontuzji. Trzeba korzystać z nich z wyobraźnią pamiętając o zagrożeniach, które stwarzają: najbardziej nieraz wymyślne ukształtowanie terenu i rozmaite niespodzianki na szlaku. Oczywiście nie sposób uniknąć wypadków - z kijkami czy bez - ale nie można ignorować niewątpliwych zalet wynikających z używania tychże. 

Nie twierdzę, że kijki są niezbędne w ekwipunku górskiego turysty, tak jak buty czy odzież przeciwdeszczowa. Każdy musi sam zdecydować czy je zabrać czy nie. Kijki mają swoje niewątpliwe zalety i sam się o tym przekonałem. Dlatego zachęcam do ich używania a przynajmniej do wypróbowania ich przydatności.




GUBAŁÓWKA NA DO WIDZENIA


Po powrocie do pokoju troszkę się odświeżyliśmy, zjedliśmy po jogurcie, żeby mieć coś na żołądku zanim zjemy naszą GOOD BYE SUPPER w karcmie "PO ZBÓJU" i co rychlej udaliśmy się do centrum Zakopanego.

Po przyjeździe do centrum (nogi domagały się podwiezienia) nasze pierwsze kroki skierowaliśmy do cmentarza Na Pęksowym Brzyzku. To wyjątkowe miejsce w Zakopanem. Można tam spotkać mogiły kilku znamienitych Polaków zasłużonych m. in. dla kultury polskiej. To było drugie zadanie pani Ewy. A więc zobaczcie na zdjęciach kogo 'odwiedziliśmy'.



Ostatni cel na dzisiaj to Gubałówka. Chociaż prowadzi na nią szlak pieszy to chyba najczęściej turyści korzystają z możliwości wjazdu koleją linową. My uczyniliśmy to samo. W tym miejscu warto nadmienić, że zamierzaliśmy to zrobić w przeddzień w ramach "deseru" po udanym wejściu na Nosala i Sarnią Skałę. Niestety plany pokrzyżowała pogoda. Nie mieliśmy zamiaru powtarzać wjazdu z września ubiegłego roku.

Mieliśmy więc swoje podsumowanie naszej wizyty w Zakopanem. Przed nami rozpościerała się imponująca panorama stolicy Tatr z Giewontem w tle.






Nasze brzuszki powoli zaczęły się domagać, żeby je napełnić. 
Wsiedliśmy więc do kolejki i zjechaliśmy.

Do karczmy "Po Zbóju" poszliśmy zamówić pożegnalną sutą kolację-obiad. Przyszło nam to tym łatwiej, że dzięki poprzednim wizytom dostaliśmy kupon rabatowy 20% i postanowiliśmy to wykorzystać... Miejsce ma swój zakopiański i góralski klimat. Jedzenie wyśmienite i obsługa zacna. A do tego często przygrywa na żywo góralski kwartet.

A tak wyglądało nasze zamówienie tuż przed konsumpcją. Mniammm...


Grillowane cycki w bocku z piecorkami

Jeśli będziecie w Zakopanem warto skorzystać z dobroci tego miejsca...

Z przyjemnością wróciliśmy do pokoju. Opustoszałe ulice, temperatura spacerowa. W drodze do Nosala wymieniliśmy jeszcze gorące wspomnienia i rozmawialiśmy o ewentualnych planach górskich na przyszłość. 

Na pewno bardzo chcemy tu wrócić. Kiedy? Czas pokaże...




niedziela, 26 lipca 2015

WĄWÓZ KRAKÓW i SMOCZA JAMA



Do upragnionego wąwozu zbliżaliśmy się z każdym krokiem. A kiedy wreszcie stanęliśmy u jego wejścia oczarował nas widok tego miejsca i zanim weszliśmy przez 'bramę' wiedzieliśmy już, że koniecznie trzeba będzie tu jeszcze kiedyś wrócić. Utwierdzaliśmy się w tym przekonaniu z każdą chwilą...

Popatrzcie...

Trochę nam było żal, że czas się nam tak szybko 'kurczył'. Koniecznie musimy tu jeszcze kiedyś wrócić...

Wąwóz też zbyt szybko się skończył. Chociaż właściwie ciągnął się dalej...



Ale szlak kończył się właśnie tutaj. A właściwie rozpoczynał się nowy.

Przed nami drabina i łańcuchy do Smoczej Jamy.



Nie wiedząc jeszcze co tak naprawdę czeka nas u góry rozpoczęliśmy wspinaczkę.


Zatrzymałem się na chwilę, w jednej ręce trzymając łańcuch a w drugiej aparat. Tak wyglądały z góry łańcuchy, bez których byśmy za nic nie weszli...


U wejścia do jaskini mieliśmy dylemat wobec dwóch opcjonalnych dróg. Obie były zaopatrzone w łańcuchy. Jedna prowadziła wewnątrz jaskini. 


Po krótkim zastanowieniu, z powodu braku odpowiednich do tych warunków lampek górniczych, wybraliśmy wejście po zewnętrznej ścianie, kurczowo trzymając się łańcuchów. Miałem świadomość, że nie mogę sobie pozwolić nawet na krótki moment, w którym nie czułbym chłodu metalowej uwięzi...

Po dotarciu na górę odetchnęliśmy z ulgą u wylotu jaskini...


tędy wyjdziemy następnym razem...

Dla niektórych drabina oznaczała bezwzględny koniec szlaku i powrót do Doliny Pisanej. My byliśmy autentycznie szczęśliwi, że udało nam się dotrzeć szczęśliwie aż tutaj i że nie musimy wracać na łańcuchy i drabinę...

Z ulgą schodziliśmy pewni, że kulminację emocji w tym dniu mamy już za sobą.

Na skraju Polany Pisanej przystanęliśmy, żeby się nacieszyć widokami i złożyć telefoniczną relację z naszych dokonań pani Ewie.



Naprawdę poczuliśmy się znakomicie słysząc radość pani Ewy, która wystawiła nam 6+ i wyznaczyła kolejny cel: Czerwone Wierchy. A jakże. Czemu nie?


Polana Pisana


DZIĘKUJĘ CI, SYNU

Z poczuciem spełnienia, szczęśliwi, że tak wiele cudów stworzenia mogliśmy zobaczyć na żywo i dotknąć, pooddychać górskim ożywczym i odmładzającym powietrzem, wróciliśmy do naszego pokoju nr 3 Pod Nosalem. 

Ale dzień się jeszcze nie skończył...