OSTATNIO CZYTANE

NIEZAPOMNIANA LEKCJA

poniedziałek, 10 lipca 2017

ZAMKOWA GÓRA I CZERTEZIK 2007

CZWARTEK



Z Trzech Koron do Sokolicy tylko w linii prostej jest niedaleko. Żeby tam jednak dojść trzeba pokonać spory dystans kilometrowy, a do tego trasa prowadzi to w dół, to w górę, znowu w dół i znów do góry...

Ponadto na szlaku pomiędzy tymi zasadniczymi szczytami znajdują się pośrednie, nieco mniej eksponowane wzniesienia: Zamkowa Góra i Czertezik.
O ile Zamkową Górę można pominąć, bo leży nie całkiem po drodze, o tyle Czertezik zalicza się idąc tym szlakiem niejako mimo woli.

Postanowiliśmy spenetrować Zamkową Górę. A więc w drogę.

Na szlakach pienińskich (i chyba w ogóle górskich) raz po raz napotykamy łąki. Tak było i tym razem.




Jak na górę przystało, na Zamkową prowadzą schody, najpierw 75 drewnianych a na końcu 37 kamiennych.


Dochodzimy do fragmentów muru wapiennego, niemego świadka historii tego miejsca, jedynej pozostałości po niegdysiejszym zamku.





dość skąpy krajobraz 
z Zamkowej Góry 

CZERTEZIK


Z Zamkowej Góry wyruszyliśmy na przedostatni odcinek naszej wędrówki prowadzący na Sokolicę.

Dla nas, wówczas początkujących wędrowców, odcinek ten okazał się dość wymagający i wcale niełatwy. Najbardziej zaskoczyła nas opadająco-wznosząca charakterystyka szlaku. Różnica wysokości podczas tego przejścia była dla nas naprawdę zaskoczeniem. 

w takim terenie należy mieć 
odpowiednie obuwie...




Miejscami tuż obok szlaku widać było sporą przepaść a w dole przełom Dunajca. Przechodziliśmy tamtędy ostrożnie z uwagą patrząc pod stopy.


naturalne schody...



Sam Czertezik nie wyróżnia się jako szczyt ale wysokością góruje ponad 
30 metrów niżej położoną Sokolicą.

twarda stal poręczy 
vs ulotność motylka

w oddali Tatry w chmurach...

Sokolica widziana z Czertezika

TRZY KORONY 2007 - po raz pierwszy

CZWARTEK



Tego dnia mieliśmy wejść na "obowiązkowy" dla odwiedzających Pieniny szczyt. Trzy Korony.

Dla nas obu był to pierwszy szczyt w górach w ogóle. Wtedy nieświadomi 
i niewyedukowani wybraliśmy się jak prawdziwe cepry, bez odpowiedniego przygotowania. Po pierwsze obuwie. Pozostawiało bardzo wiele do życzenia, chociaż nie były to trampki ani sandały... 

Ale zostawmy te braki i błędy. Będziemy mogli się poprawić podczas kolejnych przyjazdów w góry.
To, że będziemy wracać w te strony, uświadomiliśmy sobie bardzo szybko. Chyba właściwie już od pierwszych kilometrów szlaku, nabierając wysokości 
i podziwiając rozpościerające się przed nami cudne widoki. Bo pogoda dopisała wyśmienicie!

Wyruszyliśmy dość wcześnie. Wtedy jeszcze nie zdawaliśmy sobie sprawy, 
że warto być u celu zanim przyjdą tam inni...


W tym momencie już byliśmy oczarowani,
a to przecież dopiero początek...




Dość szybko doszliśmy do miejsca określonego jak młaka eutroficzna 
czyli najprościej mówiąc rodzaju wilgotnej i obfitej w faunę i florę łąki. 
Nam przede wszystkim ukazało się bogactwo roślinności.




Charakter i zasoby roślinne łąk zmieniały się wraz z wysokością, 
a tej nabieraliśmy nadspodziewanie szybko.





Po krajobrazie, który się przed nami roztaczał zorientowaliśmy się, że cel naszej wyprawy jest już naprawdę blisko.



I rzeczywiście niebawem stanęliśmy przed wejściem na prowadzącą bezpośrednio do szczytu metalową ścieżkę-balustradę z ruchem jednokierunkowym. Wczesna pora, w jakiej się tam pojawiliśmy dała nam bonus i przewagę nad tymi, którzy mieli się tu pojawić nieco później. 


Swobodnie wchodziliśmy na szczyt zatrzymując się raz po raz dla zrobienia zdjęć i podziwiania do tej pory nie znanych nam widoków.




Pomimo barierek i naprawdę solidnej konstrukcji dla osób z lękiem wysokości przejście balustradą to niełatwy odcinek.


Po wejściu na platformę szczytową autentycznie się zachłysnęliśmy: powietrzem i krajobrazem.

Dość wczesna pora i wiatr sprawiła, że poczuliśmy chłód ale jednocześnie komfort przebywania na tym niewielkim skrawku w spokoju, bez tłoku i gwaru, który już wkrótce miał tu zagościć za sprawą kolejnych turystów.










kierdel na łące nad Dunajcem

Czerwony Klasztor po stronie słowackiej

Pomimo zdawałoby się nieprzyjaznego podłoża można nawet na samym szczycie zaobserwować różnorodną i bogatą florę Pienin.






Spojrzenie w dół na przełom Dunajca z przepływającą tratwą wielkości główki 
od zapałki może przyprawić o zawrót głowy.




wtorek, 4 lipca 2017

KROŚCIENKO 2007 - JURASZOWA

ŚRODA


Po powrocie z Zakopanego pani Maria uraczyła nas kolejną porcją obiadową 
ze swojej sprawdzonej kuchni.


Po wyśmienitym i sytym posiłku bez sprzeciwu zgodziliśmy się na krótką przechadzkę na pobliskie wzgórze Juraszowa.






krzyżówka, herbatka i ciastka...


rozmowa dwóch pokoleń...